cem yýlmazýn çocukluk anýlarý
Ben çocukken çok salaktým.
Edip Akbayram'ýn ismini Edi zannederdim. Yani o, benim için "Edi Pakbayram"dý.
Ablama, "Nasýl olup da koca bir günü canýn sýkýlmadan evde oturarak geçiriyorsun?" demiþtim. "Büyüyünce insanýn caný sokakta oynamak istemez ki" cevabýný vermiþti. Uzunca bir süre büyüyüp büyümediðimi anlamak için kendime, "Canýn sokakta oynamayý istiyor mu?" diye sormuþtum.
Annem erkeðin cinsel organýný "pipi" kadýnýnkini "kutu" olarak tanýmlamýþtý. O zamanlar TRT'de Cenk Koray'ýn sunduðu "Tele Kutu" diye bir yarýþma vardý. Yarýþmacýlar, "Hayýr Cenk Bey, ben kutumu açmak istiyorum" deyince koþarak odadan kaçardým.
Sabahlarý kalktýðýmda aklýmýn hala yerinde olup olmadýðýný anlamak için 2+2, 3+4 gibi toplama iþlemleri yapardým. Sonuçlar doðru olunca da çok sevinirdim.
Dedemle parka gittiðimiz bir gün TRT'ciler çekim için oradaydý. Beni oynarken çektiler. Yayýn günü bizim aile jeneriðinde gözüktüðüm çocuk programýný izlemek için televizyon baþýna geçti. Kendimi ekranda görünce, "Beni niye parkta unuttunuz?" diye gözyaþlarýna boðulmuþtum.
"Geri vites" kavramým yoktu. Þoför, kolunu koltuða atýp arkaya doðru bakýnca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim.
Benden büyük kuzenlerim dondurmacýlarýn dondurma külahlarýnýn sivri kýsmýyla kulaklarýný karýþtýrdýðýný söylemiþti. Ýnanmýþtým. Hala da külahlarýn sivri kýsýmlarýný yemem. Çöpe atarým.
Babaannem bir gün gelirse sevdiðim dizilerin olmadýðý bir gün gelsin istiyordum.
Abimle Karaoðlancýlýk oynardýk. O Karaoðlan olurdu, beni de Bizans askeri yapardý. Sonra evire çevire döverdi. Çok mühim bir þey yaptýðýmý sandýðým için caným yansa bile hiç sesimi çýkarmazdým.
Yeþil ve siyah zeytinin ayrý aðaçlarda yetiþtiðini sanýrdým.
Bulmacalardaki, "Annenin erkek kardeþi" kýsmýna dayýmýn beþ harfli ismini sýðdýrmaya çalýþýrdým.
Anaokulunda patates baskýsý yapmayý öðrenmiþtik. O kadar hoþuma gitmiþti ki, evde duvarlara, masa örtülerine filan basmýþtým. Ancak sanat merakým annemin yeni aldýðý beyaz eteðe patatesi yapýþtýrmamla son bulmuþtu. Hem gönlünü almak hem de el koyduðu patateslerime kavuþmak için dahiyane bir fikirle öðretmenimin yanýna gittim. "Annem" yazýsýný patatese oydurttum. Sevinçle eve gelerek soyundum. Renkli boyalara batýrdýðým patatesi vücudumun her tarafýna bastým. Sonra da annemin karþýsýna geçtim. Beni o halde görünce aðlamaya baþlamýþtý.
Madonna ile Maradona'yý kardeþ zannederdim. Kendi kendime, "Bunlarýn babasý ne þanslý be. Bir çocuðu futbolun kralý, biri müziðin kraliçesi" derdim.
Birinden özür dilediðim zaman Allah'ýn bana bir özür vereceðini sanýrdým. Sakat olacaðýmý düþünüp hemen "dilediðim özrü" geri alýrdým.
Kurban Bayramý'nda toplanan derilerden uçak yapýldýðýný sanýrdým. Uçaklarýn dýþ yüzeyi bu derilerle kaplandýðý için Türk Hava Kurumu'nun topladýðýný düþünüyordum. Uçak kaçýrma filmlerinde silahla ateþ edildiðinde ya da a patladýðýnda, "Ayyy! Deri delindi!" derdim.
"Gil" diye konuþanlarý fakir zannederdim.
Annem banyodan çýktýktan sonra babamýn söylediði, "Sýhhatler olsun" lafýný "Saatler oldu" diye anlardým. Bunun da, "Banyoda amma çok kaldýn" gibi bir þey demek olduðunu sanýp babamýn anneme kýzdýðýný düþünürdüm. Annemin buna karþýn niye sadece, "Saðol" dediðini merak ederdim. "Ne kibar kadýn", derdim.
|